
Άραγε ποιες είναι ή καλύτερα πρέπει να είναι οι προτεραιότητες της κοινωνίας μας και οι γραμμές που θα κινηθεί η πολιτική ηγεσία διεθνώς।
Σίγουρα πολλές।
Πρώτη όμως πρέπει να είναι η σωτηρία του πλανήτη που ζούμε।
Τα περισσότερα θέματα που μας βασανίζουν θεωρητικά μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε।
Η υγεία, η παιδεία, το ασφαλιστικό, οι υποδομές κτλ είναι πράγματα που μεσοπρόθεσμα μπορούμε να τα λύσουμε। Υπάρχουν χώρες που μπορούν να δώσουν το παράδειγμα στις υπόλοιπες।
Η καταστροφή του περιβάλλοντος όμως είναι το μέγα αγκάθι για όλους।
Δεν έχει σύνορα। Μεμονωμένα δεν μπορεί να υπάρξει αποτέλεσμα।
Χρειάζεται μια παγκόσμια πολιτική απόφαση που να δεσμεύει τους πάντες।
Ουτοπικό του κερατά μου ακούγεται αυτό।
Οπότε μάλλον πρέπει να αρχίσουμε σε ατομικό επίπεδο।
Μόνοι μας κάθε μέρα βγάζουμε τα μάτια μας।
Όλα στο βωμό της καλοπέρασης και της επίδειξης।
Υπερκαταναλώνουμε, μολύνουμε και ούτε καν το σκεφτόμαστε।
Ούτε καν την απλή κίνηση ν' αλλάξουμε τις λάμπες πυράκτωσης με λιγότερο ενεργοβόρες δε κάνουμε।
Δε περπατάμε ούτε μέχρι το περίπτερο, παίρνουμε το αμάξι κι αυτό πολλών κυβικών για να είμαστε πιο μάγκες।
Τα παιδιά μας όμως τα υπεραγαπάμε και τα υπερπροστατεύουμε για να τα παραδώσουμε αύριο σ' ένα πλανήτη που θα τα σκοτώσει, αν και ήδη το κάνει.
Μπράβο σε μας τους υποκριτές.
Σίγουρα πολλές।
Πρώτη όμως πρέπει να είναι η σωτηρία του πλανήτη που ζούμε।
Τα περισσότερα θέματα που μας βασανίζουν θεωρητικά μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε।
Η υγεία, η παιδεία, το ασφαλιστικό, οι υποδομές κτλ είναι πράγματα που μεσοπρόθεσμα μπορούμε να τα λύσουμε। Υπάρχουν χώρες που μπορούν να δώσουν το παράδειγμα στις υπόλοιπες।
Η καταστροφή του περιβάλλοντος όμως είναι το μέγα αγκάθι για όλους।
Δεν έχει σύνορα। Μεμονωμένα δεν μπορεί να υπάρξει αποτέλεσμα।
Χρειάζεται μια παγκόσμια πολιτική απόφαση που να δεσμεύει τους πάντες।
Ουτοπικό του κερατά μου ακούγεται αυτό।
Οπότε μάλλον πρέπει να αρχίσουμε σε ατομικό επίπεδο।
Μόνοι μας κάθε μέρα βγάζουμε τα μάτια μας।
Όλα στο βωμό της καλοπέρασης και της επίδειξης।
Υπερκαταναλώνουμε, μολύνουμε και ούτε καν το σκεφτόμαστε।
Ούτε καν την απλή κίνηση ν' αλλάξουμε τις λάμπες πυράκτωσης με λιγότερο ενεργοβόρες δε κάνουμε।
Δε περπατάμε ούτε μέχρι το περίπτερο, παίρνουμε το αμάξι κι αυτό πολλών κυβικών για να είμαστε πιο μάγκες।
Τα παιδιά μας όμως τα υπεραγαπάμε και τα υπερπροστατεύουμε για να τα παραδώσουμε αύριο σ' ένα πλανήτη που θα τα σκοτώσει, αν και ήδη το κάνει.
Μπράβο σε μας τους υποκριτές.